Poranek w strefie zero. Brama z lewej, brama z prawej, a my razem na lajciku serwujemy biwakowe śniadanie. Wokół nas irańska policja graniczna. Jesteśmy w takiej sytuacji, że bierzemy ich na przeczekanie. W końcu to MY jesteśmy dla nich problemem i w rezultacie taka sytuacja przynosi wiele szalonych pomysłów. Finalnym efektem tej irańsko-tureckiej burzy mózgu jest fakt, że jesteśmy w Turcji! Jak nam się to udało? Autor najbliższej prawdy odpowiedzi na to pytanie, pozostawionej w komentarzu na naszych social, zgarnie od nas wyprawowy T-shirt oraz pocztówkę z naszą dedykacją. Ta patowa sytuacja była opisana szerzej w poprzednim dniu dziennika. Podpowiedź: obudzenie irańskiego Ministra Zdrowia oraz wysłanie do „strefy zero” lekarza z testami PCR było nietrafionym pomysłem.
Po otwarciu tureckiej bramy carnet ATA zajmuje kolejne kilka godzin. Biwak nr 2, gulasz węgierski, fasolka po bretońsku, herbata, wszystko smakuje tu wyśmienicie. Od naszego obozu do urzędu celnego jest dobre 500m. Po czwartym kursie między stojącymi na odprawie tirami, wymieniamy się z celnikiem numerami na whatsapp. Po 17:00 telefon, z potoku niezrozumiałych słów wyłapane zostaje „HERE”. Nareszcie są papiery z pieczątkami. Co ciekawe śladu w nich nie ma o Iranie. Nie wnikając dokumenty pod pachę i do auta. Cień w cień podąża jednak za nimi kolejny celnik – chce zobaczyć towar. Otwieramy standardową skrzynię z 42 letnim alternatorem. Ten jednak losuje pozycję nr 76 w długiej na dwie strony liście: strzemię resora. Te znajdujemy z kolei głęboko pod drugą podłogą. Celnicy są na szczęście wpatrzeni w Ryśka, tego z 1979 roku i tego na żywo, oglądają wystawę fotografii i ostatecznie puszczają nas do kolejnej bramy wyjazdowej. Tam już z górki, jeden z celników łamanym polskim: „moja dziewczyna z Polski”. Nie pozostaje nic innego jak szukać miejsca do spania. To były ciężkie dwa dni.